دو شعر زیبا از سید مصطفی سائس

 آتش عشق

لحظه یی یار بیا و نظــــــــــری کن نفــــسی                   

که من آن عاشـق پاکم، نه یکـی بوالهوسی

از کرم کن نظــــــری سوی دل خسته ی من                   

که دل و جـــــان و تنم را تویی فـــریاد رسی

جانم آمد به لب و از لب خود جـــــــــــام بده                   

"چــــه زیان دارد اگر ســود کند از تو کسی؟"

به جز از دیدن تو نیست مرا ســــــــــــودائی                  

  ای که با دیدن تو پیـــــــــش تو مردن هوسی

یکـــــدمی کن نظـــر از لطف بر این بندۀ خود                   

روی بنمای شها  عمـــــــر نمانده ست بسی

از غم هجــر تو سروم چـو کمان گشت ولیک                   

هیـچ دانی که کِـیَم؟ چون ندهم من جرسی؟

بلبل جان مـــــن ای جان به فغان آمده است                   

بی رخ خوب تو تا کی بطـــــــــپد در قفسی؟

جگرم سوز نهــــان دارد از این آتـــش عشق                 

   لیک یکــــــــدم  نتوانم که کـَــشم نیم نَفَسی

اگر این «سائس» محنــت زده باشد به کنار

قیمت گـــــــــــــوهر تو کم نتوان کرد خسی

 صبر عشق

آنچه گفتی من شنــیدم ، غایت  مطلـوب بود                   

حرف توجانا زدل بود وبسـی هــــم خـوب بود

من نخواهــم مثل مجنون، لاف عشاقی زنم                 

   زآنکه نتوان مثل مجنون هرکسی سرکوب بود

قصه ی ایوب وصبـــــــــــــر او مکن جانان من                  

  کی توانـم آن چنان صبری کــــــه در ایوب بود

کاذب است مجـنون اگر لافش ز یکرنگـی بود                   

زآنکه بَین عشق و لیلا، کی توان مکتـوب بود؟

گر ندانم اینقـــدر عشق و محبت از کـجاست                   

این قـــــدر دانم که میل از جانب محبـــوب بود

آن شنیدستی که یوسف اندران زندان مصـر                   

با "زلیـخــــــا" هم کنار و در دلِ "یعقـــوب" بود

«سائسا» تا کی ز صــــبر عشق او  نالی چنین

عاقبت هر چـــه شنــــیدی ، رمز آن مطلوب بود

 

/ 2 نظر / 34 بازدید
نجوای غربت

با سلام و عرض ادب، ممنون از حضو پر مهرتان در "نجوای غربت"، خوشبختم از اینکه دلسروده های این حقیر توانست توجه شما را به خود جلب کند و راهی در این وبگاه پیدا کند. سبز باشید!

هستي

[گل]