اندوهگین مباش

نه تو می مانی و نه اندوه
و نه هیچ یک از مردم این آبادی...
به حباب نگران لب یک رود قسم،
و به کوتاهی آن لحظه شادی که گذشت،
غصه هم می گذرد،
آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند...
لحظه ها عریانند.
به تن لحظه خود، جامه اندوه مپوشان هرگز.
سهراب سپهری
/ 1 نظر / 46 بازدید
مجتبی

دنیا با تمام دل تنگی اش یادگاری است که باید یاد کرد دنیا با تمام بی وفاییش درسی ست برای من که با وفا باشم. همین...!!! من لبخندی هستم شاید...